مش هتمشي قبل ما نتكلم الجزء الثاني
كان بداخلها شعور بالخوف لا تعلم تفسير له،طلبت منهم عدم العوده بها الى المنزل ووافقوا على طلبها.
بالفعل بإحدى العمارات الراقيه بمدينة بنى سويف…
فتح النبوى باب إحدى الشقق وقال:
إدخلى يا أمى.
دخلت هدايه ومعها همس تحت يدها،دخل النبوى خلفهن وأغلق الباب.
تبسمت هدايه حين أقبلت عليها إمرأه بمنتصف الاربعين وإنحنت تُقبل يد هدايه بحبور قائله:
الحجه هدايه والله ليكى واحشه كبيره والله لما النبوى بيه جانى البلد وجالى الحجه هدايه جصداكى فى خدمه تعمليها لها،جولت له رجابتى فداها،ده فضلها عليا أنا وبناتى كلياتهم لو مش هى يمكن كانوا ضاعوا منى،بعد المرحوم چوزى،بس مين العروسه الزينه اللى معاكى دى،لاه إستنى أنا جلبى حاسس إنى أعرفها زين.
تبسمت هدايه وقالت:طمر فيكى العيش والملح يا وصيفه،ركزى زين إكده وجوليلى مين دى.
تمعنت وصيفه وقالت:دى بتى همس،جصدى يعنى زى بتى أنا رضعتها من صدرى على بنتى لما الست نهله كانت واخده حمى شديده بعد ولادتها يچى بخمس شهور،ومكنتش بترضى لا تاكل ولا ترضع من الجزازه اللى كنتم بتحطوا لها فيها الحليب،وكنت عنديكم بالصدفه وجتها و خدتها منها ورفجتها لصدرى وهى قبلت ورضعت منى على بنتى اللى كانت أكبر منها بسنه.
تبسمت هدايه وقالت:فعلاً دى همس وأنا شيعت ليكى عشانها عاوزاكِ تجعدى إمعاها إهنه فى الشجه دى،ومتسأليش ليه؟
تبسمت وصيفه وقالت:ينجطع لسانى لو سألت ليه يا حجه هدايه كلمتك ليا أمر،مع إنى بطلت خدمه وبيع الزبده فى بيوت الناس الغنيه بعد ما چوزت آخر بناتى وأطمنت عليهم،جولت الحمد لله أعيش اللى باجلى من العمر،معاش المرحوم يكفينى وكفايه شجا بجى،بس إنتى تؤمرينى آمر…كفايه وجفتك چارى زمان وكمان ناصر بيه هو اللى دورلى على معاش من الحكومه،وغير خيركم اللى مغرجنى،فى كل چوازه من بناتى كانت سترتها وفرشها وعزالها من خيركم،مع إنى كنت من بلد تانيه بعيده عن بلدكم،كنتم معرفه مع المرحوم چوزى،كان بيشتغل أچرى عيندكم،وكانت وصايته ليا لو چرالى حاچه روحى للحچه هدايه وولادها هيكرموكى وده اللى حصل.
ردت هدايه:بلاش كلامك الماسخ ده،أنا متفضلتش عليكى ده كان رزجك من عند ربنا،وبلاش كلام كتير،همس أمانتك.
ردت وصيفه:دى فى عنيا يا حچه هدايه،إنى خدامتها.
