فضية شرف الجزء الثاني
( يسيبها ويمشي بالعربيه .. شويه ويجى ادم ياخدها ويروحوا وهى اتصلت بليلى واعتذرتلها .. عند عبدالله يصحى على صوت تطبيل على الباب .. يفتح عينه ببطئ ومى كمان تقوم وتتعدل .. فرحه وميار بيطبلوا على الباب )
فرحه وهى بتخبط جامد : نمتوا كتير قوموا بقي
ميار : ياااا عريس
( مى تضحك عليهم وتقوم ولسه هتفتح يوقفها عبدالله )
عبدالله بحده : متعمليش اى حاجه غير لما انا اؤمرك بيها .. حتى ابسط الامور
( يسيبها ويلبس هدومه بسرعه ويروح يفتح وفرحه بتخبط على الهوا بعد ما فتح )
ميار تشد ايدها : خلاص فتح
فرحه بضحك تغمزله : كل دا نوم يا عبودى
عبدالله : عاوزه ايه يابت
فرحه وهى داخله الاوضه : لا مش عاوزه
( ميار تشدها قبل ما تدخل .. تبصلها باستفسار )
ميار : اطمنى الاول احسن يكون حد خالع راسه ولا حاجه
فرحه بضحك : وايه يعنى هو انا غريبه
( لسه هتدخل تانى يمسكها عبدالله من التيشرت ويخرجها بره )
عبدالله : بطلى تناحه اهلك دى
فرحه : وانت مش عاوز تدخلنى ليه ها .. اعترف اعترف ف ايه جوه
ميار تديها قلم بهزار وتضحك : هيكون ف ايه يعنى
فرحه تبصله : لا وبتحبها ف السكرته .. مبانش عليك يا لئيم
( تضحك هى وميار وعبدالله يقفل الباب ف وشهم .. الاتنين يبصوا لبعض ويبصوا للباب )
فرحه : اطردنا صح
ميار : اه تقريبا
فرحه : طب عدى قدامى يا هانم ياللى جايبالى الكلام
ميار : انا اللى جيبالك الكلام برضو
( تديخا قلم بهزار بس يجى جامد .. تبرق ميار وتبصلها )
ميار : والله مكنش قصدى
فرحه بزعيق : وشاااااى
( تجرى ميار وفرحه تجرى وراها ويضحكوا .. عبدالله يدخل الاوضه ويغير هدومه ويبص لمى )
عبدالله : نضفى الاوضه وتقعدى تستنينى لحد ما ارجع
( مى متردش عليه ولا تبصله حتى )
عبدالله : مش بتكلم ؟؟
مى : هو انت امرتنى اتكلم ؟
( عبدالله يلاحظ التريقه ف نبرتها .. كان عاوز يأدبها بس كان متأخر على الشغل .. يسيبها وينزل وهى تحمد ربنا انه نزل واخيرا هتنام بهدوء .. ويدوب بتفرد على السرير وهتنام . الباب يتفتح وتدخل ميار وفرحه وكوثر .. وميار وفرحه ينطوا جنبها على السرير وكوثر بتطمن عليها )
كوثر : خلاص يا بنات كفايه يلا خلوها ترتاح
فرحه : هو احنا لسه قعدنا .. دا لسه ف غنا ورقص وليله كبيره سعادتك
ميار : واكل وتنضيف وليله اكبر سعادتك
( كوثر تبتسم لبناتها وفرحتهم .. ومى كمان تتبسط بلمتهم وترحيبهم ليها اللى ماقلش حاجه عن ترحيبهم ساعت ما ماهر جابها البيت )
