فضية شرف الجزء الثاني
( تمشى الممرضه وادم يبصلها )
ادم : برضو عملتى اللى فى دماغك
ليلى : انت تعبان وبتكابر فيستحسن ترتاح
ادم : وانت شاغلك بايه تعبان او لا .. بتخافى عليا اوى يعنى !
ليلى تتوتر : انا .. لا لا لا ابدا .. انا بس عشان .. عشااان
ادم يبصلها : عشان ؟؟
ليلى : عبدالله اااه عبدالله نطمن عليه وكده .. احسن تتعب ومتقدرش تقوم تتابعه
ادم : امممممممم
( يرجع راسه بين ايده تانى .. شويه وتيجى الممرضه )
الممرضه : دكتور نشأت بيقول ممكن يرتاح فى غرفه المريض اللى فى العنايه .. الغرفه محجوزاله عقبال ما يخرج من العنايه
ليلى : مش فرحه ومى فيها ؟؟؟
الممرضه : اللي اتبرعوا بالدم ؟
ليلى : ايوه
الممرضه : لا هما فى غرفه الكشف بتاعت الدكتور وشويه وهيخرجوا اصلا وكمان الانسه التالته اللى كانت معاكوا استاذ كمال حجزلها غرفه لانها مطوله شويه عشان لسه تعبانه .. يعنى يقدر يرتاح فى الغرفه بتاعته عادى
ليلى : هى انهى اوضه ؟؟
الممرضه : الدور الرابع غرفه 305
ليلى : تمام تسلمى
( تسيبها الممرضه وتمشي وليلى تبص لادم )
ليلى : يلا عشان ترتاح
ادم : ثوانى ابص على عبدالله الاول
ليلى : اوك
( ادم يدخل ويبص على عبدالله يلاقى الوضع زى ماهو .. يخرج ويطلع على الاوضه اللى الممرضه قالت عليها وليلى تطلع معاه .. يدخل وتدخل وراه )
ادم : خير ! .. طب انا وجاى ارتاح انتى جايه ليه ؟!
ليلى باستغراب : انت مضايق من وجودى ؟
ادم : لا بس عشان شكلنا مش لطيف لما نسيبهم ونطلع هنا لوحدنا .. اكيد هيفهمونا غلط
ليلى : اكيد مش مركزين معانا اصلا ولا واخدين بالهم اننا هنا وحتى لو واخدين بالهم محدش فايق يحلل ويفهم صح او غلط .. وبعدين انا طلعت عشان بابا واقف تحت وانا مش حابه اتواجهه معاه خالص .. ف ايه مشكلتك لو قعدت معاك ؟!
( ادم يسكت مش عارف يرد عليها ب ايه اصلا وهو شخصيا مش فاهم نفسه ومش عارف هو عاوز ايه .. يشاورلها تقفل الباب وهى تقفله وتقعد على الكرسي قدامه .. ادم يفرد على السرير بتعب وبيقاوم النوم .. ليلى ملاحظه تخشب جسمه واجهاده )
ليلى : ادم اسمح لنفسك ترتاح ومتفكرش فى عبدالله .. لسه بدرى عشان تشوف حالته
( ميردش عليها وينام على بطنه زى ما متعود .. بعد شويه ليلى تلاحظ انه لسه منامش وتعبان .. تقرب منه بهدوء وتقعد على طرف السرير ويدوب ايدها لمست ضهره .. يرفع راسه ويبصلها )
