فضية شرف الجزء الثاني
فرحه : انتى لسه نايمه .. قومى يابنتى المحاضره هتفوتنا
ميار بصوت نايم : مش قادره اقوم .. روحوا انتو وانا هاجى على المحاضره التانيه
فرحه : كل يوم على الموال دا
ميار : بطلى رغى واطفى النور
رحمه : خلاص سيبها يابنتى كده كده اول محاضره مش مهمه اوى
فرحه : طب ما نقعد احنا كمان
رحمه بصوت عالى : بعد ما لبسنا
فرحه بضحك : خلاص سرعتينى يخربيتك
( ميار تحدفهم بالمخده )
ميار بزعيق : اخرجوا بقي
( يخرجوا الاتنين ويسيبوها وينزلوا .. يروحوا الجامعه وهما على الباب عربيه تكسر على رحمه .. فرحه تاخد بالها انها عربيه عمر .. تنزل وهو كمان ينزل )
فرحه : مش هنخلص منك بقي
عمر بابتسامه : ابدا
فرحه : عايز ايه ياعم
عمر : وحشتينى من امبارح
فرحه : لا بقولك ايه انشف كده .. بلاش الكلام اللى يموع النفس دا
عمر بقرف : يموع ! .. تصدقى انا غلطان انى جيت
فرحه : برافو .. يلا اتكل بقي
عمر : يابت همد ايدى عليكى
فرحه : مدها كده وانا هخليها توحشك
عمر بضحك : تعالى نقعد يا عبده موته
فرحه : هه هه عسسسسل
عمر : امشي قدامى كده
فرحه : معايا بنت عمى مش هينفع اسيبها
عمر : عادى مانا معايا صاحبى وسايبه
فرحه : لا انا بنت عمى قموصه وهتزعل
عمر : تصدقى انا كمان صاحبى قموص
( يضحكوا سوا ويقفوا على جنب بيتكلموا .. كريم ينزل من العربيه ويقرب عند رحمه .. ويخبط على الازاز فتفتح الازاز وتبصله باستفسار )
رحمه : نعم
كريم بهزار : بما انك لوحدك وبما انى لوحدى ايه رأيك لو نجمعهم
رحمه بجديه : ايوه نجمعهم ازاى يعنى مش فاهمه
كريم : انتى ناشفه ليه كده ؟ .. ما تهدى يابنتى هو انا قولت ايه يعنى
رحمه : لا مقصدش مستغربه مش اكتر
كريم : لو مضايقه من وجودى انا ممكن امشى
رحمه : براحتك
كريم : داانتى بارده يابت
( يسيبها ويمشي .. ورحمه تضايق جدا من كلامه .. كانت لسه هتنزل تقاطعها فرحه اللى ركبت .. يدخلوا الجامعه ورحمه حكتلها الموقف اللى حصل مع كريم )
رحمه : يعنى انا كنت بايخه معاه ؟
فرحه : اه شويه
رحمه : طب زمانه شايفنى بارده فعلا !
فرحه : اه
رحمه بتفكير : اكيد بيقول عليا رخمه دلوقتى
فرحه : امممم
( تسكت شويه وتتكلم )
رحمه : طب انا مغلطش لما عملت كده ؟!
فرحه : غلطتى
رحمه : بس انا مش عاوزاه يفتكرنى سهله كده يا فرحه .. انتى شايفه ايه ؟
فرحه : يعنى مكنتش تقفليه كده
