خلف الظلال الجزء الثاني بقلم يسرا مسعد
هزت هاله رأسها : تمام كده ..وهى اكيد عايزه تصاحبك لانها عرفت انك من طرف نانسى شخصيا وبيقولو من جاور السعيد يسعد ….ربنا يسترها معاكى يارب
امانى بصدق : انا وانت…قومى يالا كلى لقمه معايا وادخلى ريحى شويه
ردت هاله : هصلى العشا الاول …
انصرفت هاله الى غرفتها والقت بحقيبتها والملف الذى كانت تحمله طيله النهار على السرير ..واخرجت صوره صغيريها من تحت وسادتها وقبلتها
وتردد فى مسامعها صوت الشيخ الشعراوى “انا عند ظن عبدى بى ..ان كان خيرا فهو خير ”
..فقالت : خير ان شاء الله
الفصل الخامس عشر
انتهت الاسره الصغيره من تناول طعام العشاء وساد الهرج والمرج بفعل لهو الصغار فى حضور جدتهم
على الرغم من غياب والدهم عن ارض واقعهم فى خيالات وافكار اجتاحت عقله …
فأخرجته زوجته من شروده قائله : ما اكلتش ليه يا رفيق ..الاكل مش عاجبك ؟
انتبه رفيق الى زوجته فقال : هه ..لا ابدا الاكل كويس تسلم ايدك
ردت الجده : يظهر انى ضيفه تقيله على قلبكم بقى …عشان تسيب اكل منى عملاه بأيدها… وانا عارفه نفس بنتى فى الاكل
ابتسم رفيق وقال نافيا : لا والله …ازاى بتقولى كده يا حماتى دا انتى منورانا النهارده …انا بس دماغى مشغوله بكذا حاجه
منى : ودماغك مشغوله بمين
رفيق : هوا المفروض السؤال يكون بأيه ؟ مش بمين ؟ لانى مشغول دايما بيكم …
ردت الجده ضاحكه : اهو قالك ياستى… انتو وبس اللى فى عقله… بطلى بأه
رفيق : قوليلها يا حماتى …دى مش عتقانى
منى : وياترى ماروحتش الشغل ليه النهارده ؟
رفيق : بقى معقول ابقى عارف ان ماما عندنا النهارده واروح الشغل ؟
الجده : قومى يا منى حضرى الشاى وانا حلم الاطباق ..يالا عشان ادوب الحق اروح انا اتأخرت اووى
اعترضت منى : تروحى ده ايه الساعه داخله على 11 لا يمكن طبعا ..ماتقولها يا رفيق
رفيق : مش محتاجه قواله ده بيتها وبعدين ده امر مفروغ منه هتبات يعنى هتبات
الجده : لا ماينفعش ماعملتش حسابى
رفيق بتصميم: هنده على الولاد يقفلو الباب بالترباس
منى مازحه: وهتتباس ياعنى هتتباس
تعالت ضحكاتهم الى ان سمع رفيق صوت هاتفهه فغادر مجلسهم مسرعا ليجد ان المتصل “ننح” فخرج الى الشرفه ليرد عليه
انتبهت منى الى رغبه زوجها بالانفراد بالهاتف
فقالت لامها متألمه بصوت منخفض : شوفتى ..مجرد ما تليفونه يرن ينسى الدنيا ومافيها
