احتل وجداني دودو محمد
شروق :-ا ا استاذ رحيم حضرتك بتعمل ايه دى مش اول مره تحاول تمسك ايدى فيها
نظر لها وقال بنبره هادئه
رحيم :-شروق أنا بحبك
نظرت له بصدمه وابعدت يدها عنه سريعا وقالت
شروق :-ا ا ايه اللى حضرتك بتقوله ده !؟
ابتسم لها وقال
رحيم :-بقولك أنا بحبك فيها ايه مش مفهوم يا شروق
ردت عليه بصوت مختنق وقالت
شروق :-فيه ان مينفعش حضرتك تقولى كده انا واحده شغاله عندكم العين عمرها ما تعلى على الحاجب ولو أنا وافقت المجتمع كله هيرفض وهيحملنى أنا الذنب علشان مطلقه ومعايا طفله وحضرتك شاب مدخلش دنيا هيفكروا ويقوله أنا لعبت عليك علشان اوقعك فيا الكلام الجارح كله انا اللى هتعرض ليه وهتاخد بذنب مليش اى دعوه بى
حرك رأسه بالرفض وقال
رحيم :-مليش دعوه بالمجتمع يا شروق خلى اللى يقول يقول ملناش دعوه بكلام الناس دى حياتنا احنا نمشيها زى ما احنا عايزين كده كده كلام الناس مبيخلصش
انهمرت دموعها وقالت بحزن
شروق :-لا لينا علشان عايشين وسط مجتمع غشيم تفكيره عقيم علشان مطلقه شايفين أن مش من حقى اتجوز وأكمل حياتى مع حد تانى شايفين أن الواحده لازم تندفن بالحيه علشان بس أطلقت ملهمش دعوه بقى حيات الواحده كانت ازاى ولا شافت ايه علشان توصل لنقطة الطلاق دايما يحملوا الواحده اى غلط بيحصل
امسك يدها وقال بنبره هادئه
رحيم :-اهو انتى قولتى بنفسك مجتمع غشيم وعقيم خايفه منه ليه بقى
إجابته بوجع وقالت
شروق :-علشان نظرتهم بتكسر الضهر كلامهم سك/ينه بارده بندب/ح بيها
حرك رأسه بالرفض وقال
رحيم :-هسند ضهرك وهحميكى من نظراتهم وهقطع اى لسان يفكر يقولك حرف يجرحك ده شرع ربنا اللى حلله ليكى مش بتعملى حاجه غلط أنا عايز اتجوزك بكامل إرادتى انا مش صغير وعارف أنا بعمل ايه بنتك هتكون بنتى وهراعى ربنا فيها وهعوضك اى لحظه اتوجعتى فيها
أغلقت عينيها بحزن وقالت
شروق :-مش هينفع صدقنى حتى مامتك مش هتوافق على كلامك ده
رد عليها سريعا وقال
رحيم :-ملكيش دعوه بماما أنا هعرف أقنعها ولو رفضت برضه هتجوزك لأن دى حياتى ومن حقى اختار اللى هكمل معاها حياتى
نظرت له بتوتر وقالت
شروق :-ارجوك فكر تانى فى كلامك ده علشان متندمش بعدين ده جواز وانا مش حمل خذلان تانى
قبل يدها بحب وقال
رحيم :-بحبك يا شروق وعايز اتجوزك وأكمل حياتى معاكى
اغلقت عينيها بتوتر وظلت صامته
