مبخلفش بقلم سارة رجب

حسيت بأمان وراحه لدرجة انى اتصرفت تصرف مش عارفه جاتلى الجراءة ازاى انى اعمله،لقيت نفسي من غير ماحس بحط راسي على صدره من غير ماقول اى كلام، وبهدوء حسيت بايده بتتلف عليا ببطء على قد الاحراج على قد الطمأنينه اللى اتزرعت فى قلبى بالحضن ده، خدنى بعدها ونزلنا بعد ماسيبنا الولاد عند جارة ساكنه فى بيت جوزى الشيخ محمد، بس هتبقى اخر مرة ان شاء الله عشان مش هسيبهم ابدآ بعد كده، روحنا اتغدينا برا وبعدها بدأنا نلف على محلات الموبيليا كلها واختارنا كل اللى يناسب الشقه وهو قالى اختارى كل اللى نفسك فيه، وفعلا اختارت كل اللى نفسي فيه واتفق معاهم على الفلوس وميعاد توصيل العفش، حسيت النهارده بس انى اتولدت من جديد وكل اللى فات من عمرى بجد مات، بس عادة بنزعل على الميت، لكن انا كنت مبسوطه اوى انه مات، الحياة مع راضي كانت حياة مالهاش طعم ايامى معاه كانت مطفيه، بس حياتى مع الشيخ محمد من اول لحظه فيها وليها روح حلوة اوى.

بعد اسبوع تقريبآ كانت الشقه جهزت، الوانها اتجددت واخترت الوان حلوة اوى وكلها بهجه والعفش وصل واتركب ونزلت فرشت الشقه بنفسي وحطيت السجاد الجديد وعلقت الستاير انا ومحمد، كإنى عروسه جديده بالظبط، كل شئ جديد فى جديد، تانى يوم جاتلى واحده بعتهالى الشيخ محمد تساعدنى انى البس الفستان وتجهزنى لفرحى..

كانت ليله جميله ولا فى الأحلام حضرها كل معارف الشيخ محمد وفيفى جارتى القديمه حضرت مش هخبى عليكم كان شكلها زعلان اوى، بس مش مهم، المهم ان انا فرحانه
فرحانه دى كلمه قليله على شعورى بس انتو اكيد حاسيين بيا.

خلصنا اجمل ليله من ليالى عمرى وروحت بيتى مع جوزى محمد وولادى رقيه وياسين اجمل طفلين فى الدنيا

نيمنا الولاد ودخلنا اوضتنا ولقيت الشيخ محمد مسك ايدى وهو بيبصلى بعيون فرحانه وقالى: انا مبسوط بيكى اوى، ومتفائل انك احسن خطوة انا خدتها فى حياتى، انتى مبسوطه؟

انا: مفيش حد فالدنيا مبسزط زيي.

الشيخ محمد: اوعدك انك تفضلى على طول كده.

خلصنا كلامنا وغيرنا هدومنا وصلينا مع بعض لأول مرة وان شاء الله مش هتبقى اخر مرة.

3 شهور قضيتهم كإنى فى الجنه، مع راجل وولاد مفيش احسن من كده، الشيخ محمد رباهم لوحده بس احسن من اطفال كتير متربيين بين الاب والام وكإن ربنا بيعوضهم عن فقدهم لأمهم وهما صغيرين اوى كده بانهم يكونلهم اب يربيهم احسن تربيه ويخلى كل الناس تحلف بادبهم وهدوئهم ويدخلوا على القلوب من غير استئذان، ولو سألتونى عن مقارنه بين الشيخ محمد وراضي، هجاوب عليكم اجابه مختصرة، انا مع راضي مكنتش عايشه، انا كنت مدفونه بالحياة، النهارده بس عرفت انى المفروض يوم جوازه مكنتش اشغق على نفسي ابدآ والشفقه دى كانت تستحقها مراته، ولا يمكن تكون زيي طول ماهى مشافتش حياة تانيه هترضى وترتاح بحياتها دى وخلاص.