مبخلفش بقلم سارة رجب
سابتنى وخرجت وهى بتحلف إن لازم راضي يتجوز وهيخلف يعنى هيخلف.
ولما راضى جه لاقيته عارف بكلام أمه وإتصدمت لما قالى….
#الحلقة_الثانية
إتصدمت لما قالى إن حماتى كلمته وقالتله لا تبقى إبنى ولا اعرفك لو ماتجوزتش، بس هو رد وقالها إهدى ياما. أنا عمرى ماهتجوز على نبع بعد عشرة السنين دى كلها.
فايزة: يبقى من اللحظه دى أنا إبنى مات ومتدخلش بيتى ده تانى أبدآ، ولو دخلته تبقى جاى عشان تقولى أدورلك على عروسه، غير كده لأ.
خرج وسابها وجالى البيت حزين من اللى حصل.
نبع: مش عايزة أشوفك حزين كده أبدآ ياراضى
راضى: ماهو كله بسببك، انا مش عايز أتجوز عليكى بس ده مش معناه إنى مرتاح ومبسوط، انا تعبت ونفسي ابقى أب.
نبع بدموع: ازاى الكلام ده يجى منك انت، وانت سامع كلام الدكاترة كويس وهما بيقولوا انى مفيش حاجه تمنعنى.
راضى بغضب: اسكتى بقى مش عايز اسمع اى كلام واطلعى من وشي سبينى باللى انا فيه.
خرجت من الاوضه ودموعى على خدى، مش عارفه اعمل ايه، طب احلها ازاى يارب، فضلت ادعى انى لو مخلفتش اموت، مش قادرة اعيش فى العذاب ده اكتر من كده، عايشه وكإنى مرتكبه ذنب وهفضل ادفع تمنه طول عمرى، نمت على كنبة الانتريه ودموعى ووجعى مش بيفارقونى، على فكرة مفيش جديد النهاردة، انا كل يوم بنام والدموع مغرقه مخدتى.
فتحت عينى على ضوء قوى داخل من الشباك، قومت وكل حته فى جسمى مكسرة من النوم على الكنبه، كان ممكن انام فى اوضة الاطفال، بس انا من سنين وانا مقررة مدخلش الاوضه دى ابدآ، دخولها بيوجعنى ويعذبنى، وزى مانتو شايفين حياتى وانى مش ناقصه.
دخلت الحمام اتوضيت وطلعت صليت الصبح، ودخلت حضرت الفطار، كان راضى صحى من النوم ودخل الحمام وخرج وناديتله عشان يفطر قبل ماينزل لشغله
نبع: يلا الفطار جاهز
بصلى بنظرة كلها استحقار وهو بيقول: مين ليه نفس ياكل!، بالذمه انتى عندك دم عشان تقومى تعملى اكل وطبعآ هتقعدى تدبيها ولا كإن فى حاجه.
حسيت الدم وصل لدماغى وبقى بيغلى، مابقتش عارفه ارد عليه، سيبت كل حاجه ودخلت نمت على السرير، جه ورايا بعصبيه كانت باينه فى كل خطوة بيخطيها وبدأ يزعق بصوت عالى
راضي: انتى انسانه مستفزة ومعندكيش دم، انتى جايبه البرود ده كله منيييين، احنا حياتنا بتخلص ولسه مشوفناش ضفر عيل وانتى البرود راكبك.
